ตอนนี้ก็ใกล้ ๆ จะเปิดเทอมแล้วสินะ เฮ้อ…ไม่รู้ว่าจะดีใจหรือเสียใจดี ตอนนี้เราขึ้น ม.4 อีก 3 ปี ก็ ENT. แล้ว แต่รู้สึกเหมือนยังไม่พร้อม ยังไม่อยากรับรู้อะไรทั้งนั้น… เมื่อชีวิต ม.ต้น จบลง ผลก็คือเพื่อน ๆ กระจัดกระจายไปที่นู่นที่นี่ ก็ดีใจกับพวกมันที่ได้ไปอยู่ที่ ๆ ดีกว่า ที่ ๆ มันหวังไว้ แต่ก็อย่าลืมเพื่อนคนนี้ก็แล้วกัน สำหรับไอ้กาย ก็เสียใจกับมันด้วย สงสารมันจริง ๆ ว่ะ มันมุ่งมั่นมาก ๆ มันอยากเป็นทหาร มุ่งมั่นมาตลอด 3 ปี มันฟิตมากทั้งร่างกายและสมอง และก็สอบติดแม่งทั้ง 4 เหล่าทัพเลย ได้ที่ดี ๆ ทั้งนั้น แต่ดันตกเพราะสายตาสั้นรอบ 2 ( เห็นมันบ่นอยู่ว่ามันกลัว เพราะตามันสั้นข้างเดียว ) เวรกรรมของมันจริง ๆ ดีที่มันทำใจได้ และมีที่เรียนสำรอง นั่นคือ ร.ร.มหิดล ฯ ซึ่งก็มิได้ด้อยหรือไม่ใช่ขี้ ๆ เลยว่างั้น ไม่แน่ฟ้าอาจไม่ได้กำหนดให้มันเป็นทหารก็ได้มั้ง พูดเรื่องคนอื่นมามาก วกมาตัวเองดีกว่า ช่วงนี้ก็วุ่น ๆ กับเรื่องเรียนพิเศษ เฮ้อ…ม.ปลายนี่ยากจัง เนื้อหาอะไรไม่รู้เต็มไปหมด เยอะแยะ คนสมองน้อย ๆ อย่างนี้จะจดจะจำหมดได้ไงวะ เซ็งเลยแสดดดด……
